Pierwsze wzmianki o Gorzeniu, pochodzą z przełomu XIV i XV w., z lat 1390 i 1419. Wieś dzieliła się wtedy na Dolny, Górny, także Średni, którego odrębność z czasem zanikła. Tę niewielką wioskę rozsławił w pierwszej połowie ubiegłego stulecia mieszkający w niej pisarz, poeta i mecenas kultury, Emil Zegadłowicz. Do Gorzenia (Górnego) przyjeżdżało w latach dwudziestych i trzydziestych wielu artystów, publicystów i uczestników życia publicznego ówczesnej Rzeczypospolitej, aby w starym gorzeńskim dworze, tzw. Murowańcu, będącym od końca XIX w. miejscem zamieszkania rodziny Zegadłowiczów, dyskutować, tworzyć i wypoczywać. Tutaj powstała także znana ogólnopolska grupa artystyczna „Czartak” a świadectwa tej kulturalnej i społecznej aktywności Emila Zegadłowicza dokumentuje i prezentuje dzisiaj mieszczące się w dworze muzeum biograficzne jego imienia, będące nadal miejscem wielu wydarzeń kulturalnych i artystycznych o randze nie tylko lokalnej, ale opolskiej. W dawnej dworskiej kaplicy zgromadzono rzeźby, głównie świątki, artysty ludowego - samouka, mieszkańca Gorzenia Dolnego, Jędrzeja Wowry (1864-1937).

Pliki do pobrania:

Plan odnowy miejscowości Gorzen_Dolny.doc