Pietrelcina to rodzinna miejscowość Ojca Pio, 13 maja 2002 roku na mocy dekretu prezydenta Włoch otrzymała tytuł miasta (citta). Pietrelcina położona jest w regionie Kampania, w prowincji Benevento. Powierzchnia to 28 km2, liczba ludności 3.028 mieszkańców. Współrzędne geograficzne: 41°12‘N 14°51‘E. Nazwa „Pietrelcina” (co w lokalnym dialekcie oznacza „mały kamyk”) wywodzi się od zamku wzniesionego na skale i otoczonego wysokim murem. Inni – zwolennicy legend – nazwę wywodzą od imienia mitycznej wróżki Elginii, która na swoją siedzibę (Pietra Elginia) miała obrać wysokie skały nad rzeką Tamaro.

      Pietrelcina leży na wysokości 351 m. n.p.m., nad Tamaro, prawym dopływem rzeki Calore, w rejonie Benewentu. Początki miejscowości sięgają czasów przedchrześcijańskich, co poświadczają wyniki prac archeologicznych. Najstarszą częścią miasta jest niewielka dzielnica „Rione Castello”, w której urodził się późniejszy Święty. Obecnie miasto liczy około czterech tysięcy mieszkańców, którzy przybywających ujmują serdecznością i życzliwością. Podobnie jak ich święty Krajan należą do pracowitych i bardzo pobożnych.

     W rodzinnym mieście Ojca Pio nie ma tandetnych sklepików, krzykliwych tłumów i egzaltowanych pątników. Każdy z pielgrzymów odwiedzających Pietrelcinę urzeczony jest panującymi tam: spokojem, ciszą, prostotą toczącego się na podwórkach i w bramach codziennego życia, atmosferą życzliwości i ciepłem mieszkańców. Życie biegnie tu znacznie wolniej niż w innych miejscowościach południowych Włoch.

     Ojciec Pio bardzo kochał swoją rodzinną miejscowość. Chętnie spotykał się z rodakami, którzy przybywali do San Giovanni Rotondo, pytał o znajomych, wydarzenia, codzienne życie. Mimo że ponad 50 lat przebywał w San Giovanni Rotondo, często powtarzał, że wspomina „każdy kamień” w Pietrelcinie, że swoją rodzinną miejscowość „całą nosi w swoim sercu” – jak napisał (22 XII 1926 roku) w liście do swego brata Michele.

     Jeden z biografów Ojca Pio, Francesco M. Valiante, napisał o nim: Wśród zaułków i domów Pietrelciny niebo otworzyło wspaniałe sanktuarium. W małej miejscowości, w centrum regionu Benevento, czas jakby się zatrzymał. Pośród uliczek i kamiennych budowli średniowiecznego miasteczka radość przynosi klimat tamtych lat z końca wieku, gdy mały Franciszek Forgione kształtował swoje proste, rodzinne życie w wiejskim środowisku.

Pietrelcina - Piana Romana - Kościół parafialny NMP  - Kościół św. Anny

     Pietrelcina liczy dziś zaledwie trzy tysiące mieszkańców, o tysiąc mniej niż w czasach, gdy żył Francesco Forgione, później znany światu jako Ojciec Pio. Do tego niewielkiego miasteczka, położonego 11 km na północny-wschód od Benewentu, każdego roku przyjeżdża ponad milion turystów. Zwykle zaglądają tu na kilka godzin, by zobaczyć dom rodzinny Świętego, kościół, w którym został ochrzczony, „wieżyczkę”, gdzie spędzał wiele godzin na nauce, kościół parafialny, w którym przez sześć lat po święceniach pełnił kapłańską posługę, izdebkę, która była świadkiem wielu jego mistycznych przeżyć i diabolicznych pokuszeń, drzewo na Piana Romana, pod którym otrzymał pierwsze, niewidzialne stygmaty, muzeum przy klasztorze kapucynów. Praktycznie wszędzie można tu dojść na piechotę, także na Piana Romana. Wystarczy jeden dzień.

     Podczas odpustu ku czci Madonny Wolności – patronki Pietrelciny – chłopi i ziemianie z całej okolicy zwozili na ten plac plony na przystrojonych wozach, z których wybierano najładniejszy. Grała orkiestra wojskowa, występowały zespoły ludowe i amatorski teatrzyk. Na linie rozciągniętej nad placem, od drzewa do jednej z kamienic, chodził linoskoczek przebrany za anioła i rozsypywał na zebranych płatki kwiatów. Organizowano wyścigi konne, konkurs przeciągania liny, rzuty do celu i inne zawody sportowe.

     Ojciec Pio patronkę miasta nazywał czule „Naszą kochaną Panienką” (Madonnella nostra) i darzył wielką czcią. Z tęsknotą wspominał czas, gdy jako dziecko, a potem młody kapłan uczestniczył w procesji z cudowną figurą po ulicach miasta. Były to takie włoskie dożynki, w pierwszą niedzielę sierpnia. Większość mieszkańców utrzymywała się z rolnictwa, a sierpień to dla włoskiego rolnika miesiąc kończący jeden sezon prac polowych i zaczynający następny. Dziękowano więc Bogu za zbiory i proszono o kolejny obfity plon.

     W miejscu obecnego okazałego kościoła stał kiedyś mniejszy, siedemnastowieczny kościółek pod wezwaniem Zwiastowania Najświętszej Maryi Pannie. Obok niego znajdował się niewielki szpital i cmentarz. Ponieważ parafia w Pietrelcinie nosiła wezwanie Matki Bożej Anielskiej, gdy w 1849 roku przenoszono jej siedzibę z Rione Castello do tego kościoła, dokonano też zmiany patronów obu kościołów – św. Anny i Matki Bożej Anielskiej. Szybko jednak się okazało, że również nowa siedziba parafii nie jest w stanie pomieścić wszystkich wiernych, zwłaszcza podczas wielkich uroczystości. Proboszcz, Nicola De Tommassi podjął więc w 1880 roku decyzję o rozbudowie świątyni. Dzieła dokończył dopiero jego drugi następca, don Salvatore Pannullo. Uroczyste poświęcenie kościoła nastąpiło w 1904 roku, a więc już po wyjeździe Francesca Forgione do nowicjatu.