Panorama San Giovanni Rotondo - Centrum miasta

     Miasto San Giovanni Rotondo leży w łańcuchu gór na południowej stronie Gargano około 500 m n.p.m. u podnóża góry Castellano, na której w bardzo odległych czasach został zbudowany zamek Pirgiano.Jego topograficzne położenie podobne do szwajcarskiego krajobrazu, piękną i czarującą panoramą urzeka turystów, pielgrzymów i wszystkich, którzy przybywają tu po raz pierwszy.

     Ku północy, góry pokryte zielenią drzew, krzewów i aromatycznych ziół, tworzą cudowne tło dla miasta, które leży na łagodnym zrębie. Na linii horyzontu od wschodu do zachodu rozciągają się pobliskie góry; na południe prawie jednolite wzniesienie niższych wzgórz.

      Z centrum miasta natomiast, gdzie wzgórze stopniowo wznosi się ku wyższej części, na zboczu góry, rozciąga się szeroka panorama ku równinom Tavoliere i Murgi w Bari, ku górom Vulture i tym w Irpina i Molise. Z klasztoru Kapucynów cieszy oko wspaniały widok Zatoki Manfredońskiej i Adriatyku.

Początki San Giovanni Rotondo, tak jak wszystkich innych miast i miasteczek Daunia i Gargano, sięgają 1270 r. p.n.e., kiedy Diomede, król Etolii w Grecji, wylądował ze swoją armią w Apuglia i zajął ją. APUGLIA(Apulia - orientalna nazwa Apulah) znaczy: mgła, słaba widoczność, mgiełka. To z bagien i moczarów, które były utrapieniem obszaru Puglia, zanim przeprowadzono osuszanie terenu i z kilku małych rzek leniwie płynących, wydziela się mgła, która rozprzestrzenia się na równiny Tavoliere.

Latem wytwarza ona duszące ciepło i ciężką, nie do zniesienia wilgotność, która zmusza ludzi do opuszczania miast i miasteczek, aby szukać świeżego powietrza na rozległych okolicznych polach lub nad morzem.

Gargano jest górą, która wchodzi do Adriatyku i jest częścią Apuglii.
Z przeprowadzonych badań wynika, że nazwa Gargano pochodzi od greckiego słowa Gargara lub Gargaros, które ma kilka znaczeń: odbicie, odgłos, dudnienie,wrzawa, pomrukiwanie. Geofizycznie Gargano jest bogate w głębokie doliny, wąwozy, podziemne jaskinie ciągnące się kilometrami, wzgórza i ściany skalne, które pomnażają echo głosów ludzi i zwierząt, echo łagodnych zefirków i przeszywający gwizd silnych, gwałtownych wiatrów.

W IV - III w. p.n.e. wioska została zromanizowana, a po stronie wschodniej wybudowano okrągłą świątynię poświęconą początkowo Apollinowi, potem Weście, a następnie Janusowi, zwaną “Rotonda” ze względu na okrągłą formę.
W wyniku prac wykopaliskowych odkryte zostały pochodzące z tamtego okresu groby. Kiedy mieszkańcy tych okolic nawrócili się na chrześcijaństwo, świątynia została zburzona, a na jej miejscu wzniesiono kościół pod wezwaniem św. Jana Chrzciciela.

W epoce Normanów i Sztaufów cesarz Fryderyk II ufortyfikował wioskę otaczając ją murami i wieżami (było ich w sumie piętnaście), która przekształciła się w fortecę nie do zdobycia.

W San Giovanni Rotondo pozostawił swój ślad również św. Franciszek z Asyżu w 1222 roku, w drodze powrotnej ze świętej Jaskini Michała Archanioła. Został zbudowany tam klasztor franciszkanów przy via Michele DApolito, róg via Pietro Giannone. Ruiny klasztoru znikły po roku 1700.

ZAMEK PIRIGIANO

Wybrał góry Gargano jako miejsce odpowiednie do obserwacji wroga z dużych odległości, przysposobił je do obrony; zbudował zamki, wieże i fortece, a wraz z nimi zamek Pirgiano, którego nazwa pochodzi z języka greckiego: Pirgos - mały zamek i Jano Giano - bożek czczony na całym obszarze Gargano.

Lata mijały, wokół zamku wyrosło się kilka wiosek i w 280 r. p.n.e. powstało miasto, zamieszkałe przez potomków Pirgiani. Ludzie miasta, usytuowanego na skałach góry żyli skromnie i ubogo z powodu braku żyznej gleby i wody. Utrzymywali się z wypasania owiec. Mieszkańcy, którzy pragnęli poprawy swoich warunków życia byli zmuszeni do zejścia na równinę, gdzie znajdowała się ziemia do uprawy, obfitość wody, możliwość znalezienia pracy. Codzienne schodzenie do pracy i wieczorne powroty na górę byty bardzo męczące i wymagały wielkiego wysikku. W X w. mieszkańcy Pirgiano przenieśli się na równinę i zaczęli budować nowe miasto u podnóża góry Castellano. Ostatecznie opuścili zamek i wioski, które w ciągu wieków zostaly całkowicie zniszczone.

SŁAWNI PIELGRZYMI

Papieże, biskupi, imperatorzy, królowie, książęta i wielu świętych wśród nich: św. Lorenzo Maiorano, św. Bernard, św. Anselmo, św. Bridget, św. Franciszek z Asyżu, św. Camillus de Lellis, św. Alphonso, św. Gerardo Maiella i Ojciec Pio z Pietrelciny odwiedzili i przysporzyli znaczenia i świętości sanktuarium św. Michała Archanioła. Ojciec Pio, bardzo oddany św. Michałowi, popierał i rozpowszechniał nabożeństwo do niego, zachęcając i kierując tysiące swoich duchowych dzieci i wiernych do Świętej Groty, aby otrzymali od św. Michała Archanioła ochronę i pomoc w pokusie i w walce z diabelskimi duchami.

Sanktuarium

Obok małego kościółka, który nie był już w stanie pomieścić ogromnej ilości pielgrzymów napływających do S. Giovanni Rotondo, zostało wzniesione nowe sanktuarium. Prace zakończono 1 lipca 1959 r. 

 Po wyjściu z sanktuarium, z lewej strony można wejść na Via Crucis. Prace nad budową tej obszernej Drogi Krzyżowej rozpoczęły się w maju 1968 r., niedługo przed śmiercią Ojca Pio.

Dom Ulgi w Cierpieniu

W 1925 roku Ojciec Pio zapragnął takiego domu, gdyż chciał, aby mieszkańcy S. Giovanni Rotondo mogli leczyć chorych we własnym szpitalu. Dzięki hojnym datkom udało mu się przekształcić były klasztor w mały Szpital Miejski św. Franciszka, o dwóch salach z odpowiednim wyposażeniem i dwudziestoma łóżkami. W 1938 roku trzęsienie ziemi powaliło budynek. Wówczas Ojciec Pio wpadł na pomysł, aby wybudować klinikę blisko klasztoru.

Klasztor Zmartwychwstania

Na pagórku, w otoczeniu zieleni, wznosi się nowoczesny klasztor zamieszkały przez wspólnotę sióstr klarysek kapucynek. To niezwykle ciche miejsce sprzyja modlitwie. Można też stamtąd podziwiać przepiękny krajobraz roztaczający się aż do zatoki Manfredonii.

Kościół Sant Onofrio

Jego dzieje sięgają 1300 roku. W roku 1344, 23 kwietnia, papież Klemens VI bullą papieską udzielił odwiedzającym ten kościół specjalnego odpustu.

Kościół św. Jana Chrzciciela zwany też Rotundą

Wędrując wąskimi i stromymi uliczkami można dotrzeć do kościoła św. Jana, zwanego również "Rotundą", od której wzięła swą nazwę miejscowość. Znajduje się on w części wschodniej miasteczka. Oświetlony jest w środku dzięki otworowi w szczycie.

Kaplica Matki Boskiej Loretańskiej

Znajduje się niedaleko kościoła S. Onofrio. Pierwsza budowla sięga XV wieku. Wzniesiona została przez pobożnych mieszkańców regionu Marche, którzy odbywali pielgrzymki do sanktuarium św. Michała Archanioła. Kościół wybudowano, aby uczcić pamięć ich stałej obecności na naszej ziemi.

Kościół główny (św. Leonarda Opata)

Znajdujący się dzisiaj na początku Corso Regina Margherita kościół jest rekonstrukcją starej świątyni, po której nie pozostało już śladu. W miejscu obecnego kościoła stała świątynia wzniesiona w XIII wieku. Nazywano ją kościołem św. Leonarda, ponieważ jej patronem był święty opat, a ponadto otrzymywała rentę gruntową od klasztora w Siponto o takiej samej nazwie.

Pomnik Ojca Pio dłuta Fazziniego

Na placu degli Olmi można podziwiać ostatnie dzieło rzeźbiarza Pericle Fazziniego, którego Ungaretti nazwał rzeźbiarzem wiatru. Jest to figura Ojca Pio z uniesionymi do góry rękami, w których podtrzymuje monstrancję. W części dolnej widoczne są cztery sceny z życia Ojca Pio: w pierwszej widzimy Błogosławionego, jak grożąc widłami odpędza przyjaciela, który stara się odwieść go od zamiaru poświęcenia się Bogu; druga przedstawia kuszenie szatana; w trzeciej widzimy, jak udziela sakramentu pojednania; a w ostatniej, jak otrzymuje znaki męki Chrystusa.

Kościół św. Urszuli

Zwany również kościołem Czyśćca, wybudowany w latach 1596 - 1600.
Franciszka z Asyżu i św. Antoniego. Wolno stojąca dzwonnica o formie ściany, ustawiona prostopadle do fasady, dźwiga dwa różnej wielkości dzwony. Na mniejszym widnieje napis verbum caro factum est, a na większym widoczna jest postać św. Antoniego Padewskiego.

Kościół św. Marii Magdaleny

Nazywany kościołem mniszek, powstał z woli zamiejscowego wikariusza, don Berardino Galassiego, który w swym testamencie wyraził chęć pozostawienia sumy pieniędzy na budowę ich klasztoru. Konwent mniszek klauzurowych przybyłych z Monte Sant Angelo, w roku 1905 został przeniesiony do Manfredonii. Ojciec Pio zapragnął, aby na jego miejscu powstał szpital. Z powodu zniszczeń po trzęsieniu ziemi szpital zamknięto. Dziś ze starego kościoła pozostała jedynie fasada, podparta i grożąca zawaleniem.

Kościoły św. Donata i św. Katarzyny

W najstarszej zabytkowej części miasteczka, przy ulicach o takich samych nazwach, wznoszą się dwa kościółki, oba zbudowane w 1200 roku. Niestety po ich chlubnej przeszłości nie pozostało śladu. W pierwszym, na głównym ołtarzu można podziwiać płótno z XVII w., w drugim - sklepienie pokryte freskiem przedstawiającym sceny z życia Najświętszej Maryi Panny.

Kościół św. Mikołaja

Początki jego sięgają XVII wieku. Wewnątrz znajduje się figura Matki Boskiej Bolesnej, która w Wielki Piątek rano przenoszona jest do kościoła św. Urszuli na nabożeństwo, a wieczorem niesiona w procesji Drogi Krzyżowej ulicami miasta. Ojciec Pio był niezwykle oddany Matce Boskiej Bolesnej, którą otaczał szczególną czcią i w 1965 roku sam wydał polecenie odrestaurowania statuy. Już w roku ukończenia prac konserwatorskich Ojciec Pio poświęcił ją osobiście. 

Kościół św. Józefa Robotnika

Nowoczesny kościół wzniesiony przy placu Europy, nieopodal pomnika Poległych.
W uroczystościach położenia pierwszej cegły, 1 maja 1958 r., brał udział Ojciec Pio, który podpisał pamiątkowy akt na pergaminie, wmurowany następnie w fundamenty. Prace ukończono nie bez przeszkód w sierpniu 1965 roku. Na uroczystości związane z konsekracją, wyznaczone na 11 września, zaproszono Ojca Pio, który tak odpowiedział: Po cóż mam ja przyjechać? Będzie tam ważniejsza ode mnie Osoba.
Sprawdziło się to rzeczywiście: niesiony w procesji obraz Matki Bożej Łaskawej z katedry, w której czasowo się znajdował, został zatrzymany w nowym kościele i dopiero po dwóch dniach powrócił na swoje miejsce. 

Kościół św. Jakuba

Przy Corso Regina Margherita można zwiedzić jeszcze jeden kościół. Szczególnym nabożeństwem jest tutaj otaczane Najświętsze Serce Pana Jezusa. Kościół był dawniej związany z najstarszym szpitalem w San Giovanni Rotondo.