Historia Jaroszowic, wsi w dolinie Skawy sięga początków XIV w., kiedy  w 1317 r. lokowana została przez księcia Władysława Oświęcimskiego. Po nękających ziemie polskie w XIII w. najazdach tatarskich, które doprowadziły do znacznego wyniszczenia kraju ówcześni książęta oświęcimscy rozpoczęli budowę nowej sieci osadniczej w swych włościach. Istnieją hipotezy, że ówcześnie Jaroszowice powiązane były z sąsiednią – położoną bardziej na północ i wschód - Kleczą, którą w dawnych zapiskach zwano Jaroszyn, Jaroszów itp. Brak jednak potwierdzenia tej tezy. Możliwa jest również hipoteza, że zasadźcą wsi był jakiś Jarosław względnie Jarosz i stąd nazwa, niezależnie od nazwy wsi sąsiedniej. W 1440 r. Jaroszowice nabyte od książąt oświęcimskich przez Władysława Warneńczyka, włączone zostały do starostwa barwałdzkiego. Część historyków datuje wyraźniejsze wyodrębnienie wsi i specyficzny styl osadniczy Jaroszowic od okresu licznych wojen I Rzeczypospolitej z najazdami ze wschodu (Kozacy, Moskwa, Turcy, Tatrzy) i licznych w tym okresie faktów osadzania na obszarze tzw. królewszczyzny barwałdzkiej wziętych w tych wojnach do niewoli jeńców. Hipotezę tę zdają się potwierdzać występujące Jaroszowicach czy Barwałdzie nazwiska Tatar, Sajdak, Kozak, Moskała itp.

Pliki do pobrania:

Plan odnowy miejscowości Jaroszowice.doc